วิธีการเลือกเครื่องดัดลวด

ในช่วงแรกของการปฏิวัติอุตสาหกรรม การดัดลวดยังพึ่งพาแรงงานคนอย่างสมบูรณ์ ซึ่งส่งผลให้เกิดความเข้มข้นของแรงงานสูง ประสิทธิภาพต่ำ และความแม่นยำต่ำ จึงเป็นอุปสรรคต่อการผลิตในระดับใหญ่ ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 ประเทศของเราได้พึ่งพาความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตและเลียนแบบอุปกรณ์ดัดลวดจากประเทศนั้น จนถึงปลายทศวรรษ 1970 สถาบันวิจัยเริ่มพัฒนาอุปกรณ์กึ่งอัตโนมัติ ซึ่งค่อยๆ ก้าวสู่ความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง หลังผ่านกระบวนการพัฒนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเวลาหลายทศวรรษ อุปกรณ์ดัดลวดได้ก้าวกระโดดจากกึ่งอัตโนมัติสู่ระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบ และจากกลไกสู่ระบบอัจฉริยะ สามารถดำเนินการแบบบูรณาการอัตโนมัติเต็มรูปแบบได้สำเร็จ และกลายเป็นอุปกรณ์หลักที่สำคัญในการยกระดับประสิทธิภาพการผลิต

ความแม่นยำและประสิทธิภาพของเครื่องดัดลวดเกิดจากโครงสร้างเชิงวิทยาศาสตร์ของเครื่อง—ซึ่งประกอบด้วยโครงสร้างกลไก ระบบขับเคลื่อน อุปกรณ์ยึดจับ เป็นต้น โดยแต่ละส่วนทำงานร่วมกันเพื่อให้มั่นใจในความถูกต้องของการประมวลผล ทั้งในเชิงหน้าที่ เครื่องสามารถแบ่งออกได้เป็นสี่ประเภทหลัก ได้แก่ เครื่องทดสอบการดัดซ้ำ (มีส่วนแบ่งตลาดสูงสุด เหมาะสำหรับลวดทั่วไป) เครื่องทดสอบการดัดแบบทิศทางเดียว (เหมาะสำหรับลวดเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่) เครื่องทดสอบการดัดแบบบิดรวม (เหมาะสำหรับวัสดุพิเศษ) และระบบอัจฉริยะแบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบ (แสดงถึงแนวหน้าของอุตสาหกรรม) ความแม่นยำของอุปกรณ์ที่ผลิตภายในประเทศได้ปรับปรุงขึ้นอย่างต่อเนื่อง และสามารถตอบสนองความต้องการในการประมวลผลส่วนใหญ่ได้

เครื่องดัดลวดได้แพร่กระจายไปยังทุกภาคส่วนของอุตสาหกรรมการผลิต และกลายเป็นอุปกรณ์หลักสำหรับกระบวนการผลิต ในภาคการก่อสร้าง เครื่องเหล่านี้ใช้ในการประมวลผลเหล็กเส้น เพื่อให้มั่นใจในความปลอดภัยของโครงสร้างพื้นฐาน; ในภาคยานยนต์ เครื่องถูกปรับใช้เพื่อการประมวลผลชิ้นส่วนต่าง ๆ อย่างแม่นยำสูง เช่น โครงเบาะนั่งและกันชน ซึ่งช่วยสนับสนุนการปรับปรุงอุตสาหกรรมสู่แนวโน้มการลดน้ำหนัก; ในภาคอิเล็กทรอนิกส์และภาคการแพทย์ เครื่องใช้ข้อได้เปรียบด้านความแม่นยำในการดัดชิ้นส่วนขนาดจิ๋วให้มีความแม่นยำสูงเป็นพิเศษ; และในภาคฮาร์ดแวร์ เครื่องยังช่วยยกระดับคุณภาพผลิตภัณฑ์และประสิทธิภาพการผลิตได้อย่างมีนัยสำคัญ